Parasja BeHar schetst de wetten omtrent het sabbatsjaar (שׁמטה) en het jubeljaar (יובל), waarbij de nadruk ligt op het goddelijke voorschrift voor periodieke rust en vernieuwing, zowel voor het volk als voor het land.
Er wordt bevolen dat ieder zevende jaar het land braak moet blijven liggen, zodat het kan rusten en vernieuwen, een praktijk die bedoeld is om zowel ecologisch evenwicht als het vertrouwen in Gods voorzienigheid te bevorderen. Elk vijftigste jaar is bestemd als het Jubeljaar, een tijd waarin eigendommen teruggegeven worden aan hun oorspronkelijke families, slaven vrijgelaten worden en schulden vergeven worden, wat symbool staat voor een ingrijpende economische reset en een daad van sociale rechtvaardigheid gericht op het herstellen van gelijkheid.
Door deze cycli in te voeren, benadrukt BeHar de principes van geloof, afhankelijkheid van God, gemeenschappelijke verantwoordelijkheid en mededogen voor de minderbedeelden, en herinnert het de Israëlieten aan hun afhankelijkheid van de goddelijke voorzienigheid en het belang van nederigheid en vrijgevigheid binnen hun samenleving.
Schriftgedeelten
Torah: Leviticus 25:1-26:2
Haftarah: Jeremia 32:6-27
Artikelen
Nog geen artikelen voor deze parasja.
Audio
Een tijd van rust (Radio Israël, 24 mei 2024)
In deze parasja lezen we over het sabbatsjaar en het jubeljaar: tijden van rust, bevrijding en herstel. Het land krijgt rust, bezit keert terug naar de oorspronkelijke eigenaar en slaven worden vrijgelaten. Deze inzettingen maken duidelijk dat de aarde en haar bewoners aan de Heer toebehoren. We onderzoeken wat dat betekent voor nu en voor de toekomst, waarin het jubeljaar ook vooruitwijst naar de opstanding en het herstel waar ook de apostel Paulus over spreekt.
Digital Humanities tools
Een (engelstalige) analyse van deze parasja met gebruik van digitale hulpmiddelen zoals SHEBANQ en Text-Fabric op basis van de Biblia Hebraica Stuttgartensia Amstelodamensis (BHSA)-dataset vindt u hier.